WYSTAWA WRAŻEŃ NIEPODLEGŁYCH 

Drogi Czytelniku… 

Chciałabym Cię dzisiaj, z okazji Dnia Niepodległości, zabrać na spacer. Na niebylejaki spacer, spacer po mojej autorskiej wystawie. 

O czym ta wystawa, zapytasz? 

Mogłabym Ci powiedzieć, że jest ona o makro- i mikro- tożsamościach Polaka, że traktuje o istocie tego, co nazywamy Polską, że jest o małych zachwytach. I pewnie to wszystko byłaby prawda. Tylko czy takie górnolotne słowa są potrzebne? 

Moim zdaniem nie, proste wystarczą. 

Bo ta wystawa to tylko Polska. 

 

 

Wchodzimy do galerii jesiennego lasu. 

Wdech. 

Wydech. 

Czy czujesz zapach drzew? Słyszysz szmer liści, szeleszczących pod butem? Śmiało, możesz się w nie rzucić, możesz je rozkopać, możesz się schylić i podnieść, aby wziąć do domu i zasuszyć na pamiątkę. Możesz też po prostu stanąć i napawać się spokojem, jaki oferuje niczym nie spętana natura. 

Kawałek dalej jest galeria polskiej kuchni. Przy tym dużym stole zaraz zaczną się warsztaty lepienia pierogów. Podejdź, przy piecu czuć zapach świeżo pieczonego chleba. Poczęstuj się, jest wyśmienity z dżemem, który stoi obok. Dobrze zgadłxś, to jeden z tych słoików, które zostały zrobione z jabłek nazbieranych latem w ogrodzie. 

Tęsknisz za letnim ogrodem? W takim razie chodź. Widzisz tę połać niekoszonej trawy, okrytej ranną rosą? Ściągnij buty, śmiało, stań na niej, pozwól jej połechtać Twoją gołą stopę. Jeśli wolisz, możesz usiąść na leżaku, jest ustawiony w stronę słońca, idealnie na nim czuć jego ciepłe promienie. Pod płotem rosną maliny, często wkładane do ust prosto z krzaka, a obok z uginających się pod ciężarem ich słodyczy łodyg wystają mięsiste pomidory. Jak się skupisz, to usłyszysz nawet bzyczenie pszczoły, zapylającej kwiaty jabłoni, pod której cieniem można się schować w bardziej upalny dzień. 

Nie możemy ominąć także galerii dziecięcego uśmiechu. Tam w oddali widać zaśnieżone wzgórze z sankami gotowymi do zjazdu, obok plac zabaw z nowiutką huśtawką, zabierającą w podróż do gwiazd. Jeśli wychylisz się za płot, zobaczysz przejeżdżającą wiejską drogą koparkę. A w tle dosłyszeć możesz szczekanie psa, gotowego do wspólnej zabawy.

O! Tu możemy przystanąć na chwilę. To galeria krajobrazowa. Z jednej strony rozciąga się w niej widok na olbrzymie masywy, częściowo ukryte za chmurami, niektóre przykryte na szczycie warstwą białego puchu, niektóre błyszczące złotem liści, niektóre zielone, pełne życia; 

z drugiej jest plaża z gorącym piaskiem pod nogami, szumem fal, kropelkami obryzgującymi twarz, “gotowana kukurydza orzeszki w karmelu popcorn”; 

z jeszcze innej alejka świeżo zazielenionych drzew, na których ćwierkają ptaki; z kolejnej osiedle bloków, z trzepakiem na podwórku, ławkami przed klatkami, osiedlowym sklepikiem; 

gdzie indziej jezioro, szuwary, brzęk komara i zapach wilgotnego powietrza. 

Moja wystawa zawiera też galerię miasta: to między innymi puste drogi o brzasku, mgła unosząca się nad chodnikiem, warkot samochodów w godzinie szczytu, “dzień dobry” “dzień dobry”, dzwon kościelny wołający wiernych na mszę, świecący na zielono szyld franczyzy na każdym rogu, akurat zamkniętej “przepraszamy chwilowe problemy techniczne”, gwar życia w sklepie po pracy, przyśpiewka okolicznego klubu sportowego słyszana pod stadionem, dźwięk zatrzaskiwanych drzwiczek paczkomatu. 

Zbliżamy się już do końca. To galeria kultury. Możesz tu podziwiać wszystko to, co nas dzieli, ale łączy, każdy skrawek sztuki wyrabianej przez spracowane dłonie, każde słowo, wykształcone na oddzielnym kawałku ziemi, rodzimym dla oddzielnej kultury, ale należącym do większej, Polskiej całości. Kroszonki, szydełkowane koronki, dziewiarstwo, polonezy, mazury, krakowiaki, oberki, kujawiaki, leszy, południca, domowik, wiedźma, wzory ludowe, lajkonik, korale, pyzy, pyry, grule, krupnioki, buksy. Wszystko, co czyni naszą kulturę naszą kulturą znajdziesz właśnie tutaj. 

Najważniejsze zostawiłam na koniec. To galeria człowieka. Jak wejdziesz, zobaczysz tam różne postaci: kibica, dziecko, nauczyciela, polityczkę, lekarkę, sprzedawcę, dresiarza, alternatywkę, studenta, emerytkę i emeryta, prawaka, lewaka, centrystę, mieszkańca z dziada pradziada, mieszkańca przyjezdnego. Jedni są uśmiechnięci, inni bardziej powściągliwi. I choć czasem skłóceni, to jednoczący się w słusznej sprawie. Wszyscy piękni, bo wszyscy Polacy “to jedna rodzina starszy czy młodszy chłopak czy dziewczyna”. 

Nie sądzisz, że czasem trochę o tym zapominamy? 

A przecież łączy nas tak dużo. 

Jesienny las. 

Polska kuchnia. 

Ogrody i działki. 

Dziecięcy uśmiech. 

Krajobraz. 

Miasto.

Kultura. 

Jednym słowem: Polska. 

Bo ta wystawa to aż Polska. Niejednorodna, nie bez skaz, ale nasza. Mieszcząca w sobie wszystkich i wszystko. Pełna sprzeczności, a jednak piękna. 

Niepodległa.

Michalina Bujak