Accantus Live 7 w Krakowie

Mówi się, że gatunek filmowy, jakim jest musical, umiera. Prawda jest jednak taka, że mówi się o tym już od co najmniej 90 lat (przynajmniej w kontekście kina). Prawdziwi fani tego gatunku zawsze znajdą jednak siebie nawzajem i sposób, by zatopić się w kulturze muzycznych opowieści. Studio Accantus już od 2012 roku popularyzuje na polskim YouTubie utwory znane z broadwayowskich i westendowskich scen.

Bartek Kozielski, reżyser Studia Accantus, sam wspomina, że projekt powstał przede wszystkim z miłości do teatru muzycznego. Postanawiając zejść z utartych ścieżek, założył studio nagraniowe we własnej piwnicy. Zapraszając bliższych i dalszych znajomych, zebrał grupę niezwykle utalentowanych artystów, których nazwiska dzisiaj widnieją na afiszach największych produkcji musicalowych, takich jak Wicked, Six, West Side Story czy Jesus Christ Superstar. Artyści współpracują również przy tworzeniu polskich wersji językowych piosenek z produkcji Disneya, m.in. Aladyna (2019), Pięknej i Bestii (2017) czy Nasze magiczne Encanto (2021).

Problem z pasjonowaniem się teatrem wszelkiego rodzaju polega na tym, że dostępność danego widowiska często ogranicza się do jednego, może dwóch teatrów na całym świecie. Accantus nie tylko wyszukuje i popularyzuje musicalowe perełki, które w przeciwnym razie mogłyby nie trafić do szerszego obiegu, lecz także prezentuje je w języku polskim. Wpływa to pozytywnie na dostępność tego repertuaru w naszym kraju. Bo nawet jeśli język angielski nie jest już dla wielu z nas obcy, to przetłumaczenie szybkich, często trudnych do zrozumienia utworów pozwala jeszcze lepiej dotrzeć do odbiorców. Tak właśnie było po opublikowaniu na kanale piosenek z musicalu Hamilton, opowiadającego historię Ameryki w rytm rapowych beatów. Jest to zresztą jedna z najpopularniejszych serii na kanale.

ICE Kraków roztopiło się pod wpływem ogniska rodzinnego, które stworzyli musicalowi zapaleńcy. To pełne powagi i elegancji miejsce na chwilę stało się przytulnym zakątkiem, a otwierający koncert utwór z Herkulesa pozwolił nam przenieść się do dzieciństwa. Klimat koncertu był inkluzywny- otulał musicalową magią również osoby, które z tym gatunkiem nie mają zbyt wiele wspólnego, pozwalając im podziwiać artystów na najwyższym poziomie.

W Accantusie nie ma miejsca na fałsz ani wokalne niedociągnięcia. Wokaliści prezentują się tak, jakby sięganie po najwyższe dźwięki nie sprawiało im żadnego problemu. Przy tym tryskają energią i uśmiechem, zapraszając publiczność do wspólnej zabawy. Aleksandra Gotowicka ma wręcz nieograniczone pokłady energii. Odbywa niezłe cardio, a na zadyszkę nie ma czasu, bo już za chwilę śpiewa rockowe arie w towarzystwie gitary elektrycznej. ,,Czegoś brak”  (oryg. Satisfied) z Hamiltona to połączenie wszystkich trudności, jakie może kryć w sobie utwór musicalowy: szybkiego tempa i emocjonalnego tekstu. Jednak w wykonaniu Gotowickiej niczego mu nie brakowało. Utwór był w pełni zrozumiały, a ja czułam, jak emocjonalna bomba wylewa się na widownię. Była to interpretacja nieco bardziej łzawa i smutna niż oryginalne wykonanie Renée Elise Goldsberry czy wersja, którą można znać z kanału w interpretacji Pauliny Stekli.

Karol Osentowski jak zwykle porwał tłumy. Ma świetne wyczucie komediowe, znakomity głos oraz rzeszę fanek, które po każdym jego występie dają znać o swojej obecności.

Paweł Erdman — człowiek wielu twarzy. Gdy uderza tym najniższym z najniższych basów, ciarki pojawiają się natychmiast, a jego interpretacja Z dna piekieł bez problemu może śnić się po nocach, nie tylko najmłodszym widzom. Z kolei gdy sięga po wysokie dźwięki, dodając do tego ekspresję swojej niezwykle plastycznej twarzy, przypomina zupełnie inną, tryskającą szczęściem osobę.

Patrycja Mizerska, którą szersza publiczność mogła ostatnio poznać dzięki roli Glindy w spektaklu Wicked, wystawianym w Teatrze Muzycznym ROMA, oczarowała widownię kilkoma balladami. Wśród nich znalazło się Stąpając po linie (oryg. Tightrope) z Króla rozrywki. Artystka przedstawiła nam nieco bardziej pozytywną stronę tej piosenki, niż mogliśmy usłyszeć w filmie.

Podczas koncertu widownia miała również okazję posłuchać artystów, którzy po raz pierwszy wyruszyli w trasę z Accantusem. Marta Burdynowicz pokazała skalę swoich możliwości w niejednej solówce, m.in. w utworach z Vaiany oraz w Oto ja (oryg. This Is Me). Janek Popis miał okazję popisać się swoim wyjątkowym, rockowo-bluesowym brzmieniem, m.in. w utworach z popularnego serialu Hazbin Hotel. Sebastian Machalski pokazał natomiast widowni swoją emocjonalną stronę w utworach takich jak Wzlecę jak feniks (Rise Like a Phoenix) oraz -jak zostało zapowiedziane – w najszybszym utworze całego koncertu, Pozdrawiam ja (Sincerely, Me). W tym ostatnim dołączył do znanej i lubianej choreografii wraz z Karolem Osentowskim i Pawłem Skibą. Utwór ten zebrał chyba najdłuższe oklaski wieczoru, no może na równi z Insane, podczas którego męska część wokalistów, z Pawłem Skibą na czele, dała prawdziwe show, rozgrzewając publiczność.

Jak wspomniano również podczas koncertu, Accantus Live 7 różni się od poprzednich edycji. Wcześniej pierwszy akt zawierał często popularne utwory, tworząc swego rodzaju playlistę. Drugi miał natomiast bardziej teatralny charakter – artyści przedstawiali po kilka piosenek z danego musicalu, opowiadając przy tym odrębną historię. W tym roku twórcy bardzo starali się odejść od dotychczasowego schematu i rzeczywiście im się to udało, ale nie wiem, czy było warto. Odnoszę wrażenie, że uciekając od utartych klisz, nie znaleźli wystarczająco przekonującego pomysłu na nową formę koncertu. Brak płynności sprawiał, że zestawienie następujących po sobie utworów bywało zaskakujące, a momentami wręcz wybijało z rytmu. Odniosłam też wrażenie, że tym razem Accantus porzucił klasyki gatunku na rzecz mniej odkrytych perełek bądź popularnych utworów znanych przede wszystkim w określonych grupach fanowskich.Odbiór repertuaru jest jednak kwestią szalenie indywidualną. Dlatego jedyne, co mogłabym delikatnie zarzucić twórcom, to brak wyraźnie określonej formy koncertu. Mam również pewne uwagi do zapowiedzi poprzedzających kolejne wykonania. Bartek Kozielski jest znakomitym konferansjerem i bardzo przyjemnie słucha się zakulisowych ciekawostek. Dla mnie było jednak nieco za dużo streszczania historii, którą za chwilę mieliśmy usłyszeć, co momentami stawało się lekko tautologiczne. Moje zarzuty są jednak subiektywne i wynikają zapewne z tego, że Accantus reprezentuje sobą niezwykle wysoki poziom, co udowadnia podczas każdego koncertu. Widać to zarówno w utworach zbiorowych, wymagających choreografii, emocjonujących solówkach, jak i w jakże pięknym i prostym utworze Coś się kończy, wykonanym a cappella.

Na zakończenie muszę przyznać, że niezwykle zaskoczył mnie dobór utworów na bis. Pierwszym z nich był Król Lwiej Skały,  z całą pewnością nie jest to najbardziej szlagierowy utwór z filmu o lwich władcach. Później zabrzmiało Gdy trzeba oddać strzał (oryg. My Shot). Nie było dla mnie niespodzianką, jaki szał wzbudził kolejny numer z Hamiltona. Zaskoczyło mnie natomiast to, jak szybko Bartek Kozielski przemienił się z eleganckiego konferansjera w odtwórcę głównej roli — Alexandra Hamiltona. Było to niezwykle pozytywne zwieńczenie bardzo przyjemnego, muzycznego wieczoru, pełnego wzajemnego szacunku (telefony w celu udokumentowania koncertu pojawiły się dopiero w momencie, w którym było to dozwolone) oraz wyśmienitej rozrywki.

Amelia Sobczyk

fot. Amelia Sobczyk