Pracoholizm i jego widmo w XXI wieku

Dlaczego społeczeństwo potrafi podziwiać i nagradzać zachowania, które jednocześnie mogą niszczyć zdrowie, życie prywatne oraz relacje człowieka? Czy pracoholizm to prawdziwe uzależnienie, czy jedynie określenie, które opisuje nadmierne zaangażowanie zawodowe? W swojej pracy na temat pracoholizmu Maja Stadnik, studentka UJ, podjęła próbę odpowiedzi na te właśnie pytania, przyglądając się zjawisku z perspektywy społecznej, psychologicznej oraz kulturowej.

Inspiracją autorki do zgłębienia  tematu stała się między innymi rozmowa z profesorem włoskiej uczelni Università degli Studi di Perugia. – Przedstawił odmienne stanowisko od mojego, podważając przy tym traktowanie pracoholizmu jako odrębnego zjawiska psychopatologicznego. Argumenty profesora wywołały u mnie zwiększoną ciekawość, chęć skonfrontowania różnych perspektyw oraz poszukiwania odpowiedzi nie tylko w samej literaturze naukowej, ale również w doświadczeniach młodych ludzi. W tym celu przeprowadziłam autorską ankietę wśród 86 studentów z Polski i Włoch, badając ich doświadczenia, postawy oraz wiedzę związaną z nadmiernym zaangażowaniem w pracę – mówi Maja Stadnik.

Gdzie przebiega granica między ambicją a uzależnieniem? 

– Podczas pracy nad tym projektem, szczególnie skupiłam się na tym, jak cienka potrafi być granica między ambicją a uzależnieniem, a także na tym jak społeczeństwo normalizuje nadmierną pracę i utożsamia ją z sukcesem. Wyniki przeprowadzonej ankiety pokazały między innymi, że aż 68,8% respondentów uważa, iż osoby poświęcające się pracy są postrzegane jako ambitne oraz godne podziwu. Moja praca nie jest jednak uporczywą próbą rozstrzygnięcia naukowego sporu o definicję pracoholizmu. Jest ona przede wszystkim próbą zwrócenia uwagi na problem, który przez to, że tak często bywa społecznie akceptowany, może pozostać przeoczony – dodaje.

ZACHĘCAMY DO ZAPOZNANIA SIĘ Z CAŁOŚCIĄ PRACY:  Pracoholizm i jego widmo – Maja Stadnik