NOTATKI Z AZJI

Written by on 18 listopada, 2026

10.11.2026


Przyjeżdżam do Warszawy. Zaczyna padać śnieg. Czuję się bardziej, jakbym był w Skandynawii, niż w Azji Południowo-Wschodniej.

 

Czysta karta. Nie znam filmów prezentowanych twórców, nazwiska mało mi mówią. Mogę chłonąć wszystkie smaki festiwalu kina azjatyckiego Pięć Smaków.

 

11.11.2026


Święto Niepodległości. Tłumy ludzi przy al. Marszałkowskich. Przypomina mi się podróż do Warszawy i przedział, który współdzieliłem z góralami. Zaraz po wejściu do niego, zaproponowali mi małpkę, a chwilę później ostentacyjnie położyli ją na półce przy moim miejscu. Na alkohol czas jeszcze będzie, póki co myślę o festiwalu i moich oczekiwaniach względem niego.

Głównym, jak nie jedynym, powodem, dla którego tutaj jestem, jest chęć socjalizowania się. Ze znajomymi, którzy zachęcali mnie do przyjechania do stolicy, których spotykam jedynie w trakcie lipcowych Nowych Horyzontów. Nie czekając całego roku, chciałem się z nimi spotkać. Ot, cała prawda. Moje zainteresowania filmowe są dużo bardziej chłodne, konserwatywne i europejskie, w porównaniu do oferty festiwalu ekipy Łukasza Mańkowskiego. Może to błąd? Może powinien być bardziej otwarty na trudne i niecodziennie doświadczenia filmowe? A może to po prostu podświadome uprzedzenia, które blokują mnie przed odkryciem kino Tajwanu, czy Tajlandii? Chciałem to zrozumieć.

 

12.11.2026

 

Drugi, pełny dzień Festiwalu. Obejrzałem już kilka komedii, kilka dramatów. Zaciekawił mnie twórca Tsui Hark i jego zabawa gatunkami w filmach, takie jak Chińska uczta, czy Niespodziewane spotkania pierwszego stopnia (nawiązanie do Spielberga?). Pierwszy wywołał u mnie głód na tofu, drugi podkreślił moją dietę wegetariańską i niechęć wobec torturowania zwierząt. Dzisiaj czekam na Witajcie w Hope Na Hong-jina. Film, który można już oglądać w polskich kinach. Wokół niego wytworzył się dyskurs skrajnych opinii. Jedni określił go per „slop”, drudzy ubóstwiają kampowość i absurd. Czy to się potwierdza?

Potwierdziły się obie opinie. Faktycznie to film „slopowy”, wykorzystujący przerysowanych kosmitów, którzy wyglądają jak w filmie klasy B sprzed 20 lat. To również film proekologiczny i anty-ksenofobiczny. Dobrze opisuje współczesne nastroje, a umieszczenie go w konwencji science-fiction sprawdza się, jako komedia. Znakomite tłumaczenia koreańskiego 씨발 (ssibal) (więc przekleństwa) sprawia, że cała sala się śmieje.

To film perfomance, który zaczął się, gdy Łukasz Mańkowski, dyrektor artystyczny festiwalu, wjechał na salę na hobby-horsiningu wygłaszając prelekcje o twórczości reżysera. Absurdem się zaczęło, absurdem się skończyło.

 

13.11.2026

 

Jestem ze znajomymi na kawie. Wyciągam laptopa, udając, że robię coś poważnego. Dowiaduję się nowych plotek ze świata kina, przegadujemy plany filmowe na weekend. Po to przyjechałem do Warszawy. Za to uwielbiam doświadczenie festiwalu. Bez ludzi przyjemność obcowania z kinem zanika, tracę sens oglądania filmów. Cieszę się, że tu jestem.

Wieczór. Idę po ostatnim seansie do Turnusa, klubu festiwalowego. W drodze do niego rozmawiamy o Pójdę z mnichem. To tajski film klasy B zrealizowany w konwencji spaghetti westernu. Idealny seans na wieczór po wypiciu jednego piwa.

Wchodzimy do klubu. Tłum na sali. Odbywa się quiz o Pięciu Smakach. Trudno znaleźć miejsce. Wypatruje znajomych i dołączam do nich. Turnus ma niesamowity klimat. Stworzony w starej, PRL-owskiej podstawówce pub, różni się diametralnie od Arsenału, miejsca spotkań nowohoryzontowiczów. Czas się tu zatrzymał. Czuję się, jak w szkolnej stołówce.

Impreza trwa całą noc. Ludzie się rozchodzą. Idę na afterowe piwo do innego pubu. Siedzimy do piątej. Poznałem kolejne nowe osoby. Młodość ma swoje zalety, a jedną z nich jest regeneracja; jutro trzeba wstać na cztery filmy. Na tym polega odpowiedzialność. Ile jeszcze sił mam? Nie ma to znaczenie w trakcie festiwalu.

 

14.11.2026


Maraton: cztery filmy. Dwa wietnamskie, dwa koreańskie. Po nich po raz ostatni spędzę wieczór w Turnusie. Przyjechał Arek, chorzowski brat. Cieszę się, że zobaczę go po prawie pół roku. Festiwal zmienia codzienność. Jest czasem, w którym ilość baterii społecznej nie gra roli. Ważne jest, kto przyjechał i wypicie z tą osobę jednego piwa..

Próbuję nie zasnąć na filmach. To trudne. Poranna kawa z Żabki tworzy iluzje pobudzenia. Filmy też są iluzją.

Czuję zmęczenie. W Turnusie też się unosi te poczucie. Wracam do siebie koło trzeciej.  

 

15.11.2026


Idę na przystanek. Pani z autobusu krzyczy, że nie można wchodzić do niego z jedzeniem. Z Wiktorem i Wiką śmiejemy się z absurdu tej sytuacji. Od kiedy jest to problem? Nie ma to w tym momencie znaczenia. 

Jadę na kawę wietnamską. Czuję, że to stereotypowo warszawskie. Spotykam się po raz ostatni z grupą znajomych. Rozmawiamy o tym, czym jest recenzja. Idziemy na ostatni seans, Po życiu Hirokazu Koreedy. Ostatnia prelekcja Łukasza Mańkowskiego. Będzie mi brakować rozmów o jego perfomatywności.

Dworzec. Słońce powoli zachodzi nad Warszawą. W myślach podsumowuje festiwal. Intensywność była mniejsza, niż w trakcie Nowych, tak uczucie jest podobne – kocham oglądać filmy z ludźmi.

Dziękuję wszystkim, których poznałem i wszystkich, których już znałem. Do zobaczenia przy następnej okazji!

 

Patryk Zaczkowski

Źródło zjęcia: materiały prasowe Pięciu Smaków


Current track

Title

Artist

Current show

Background